Europese automerken kunnen teren op hun verleden, maar hoelang nog?
|
Door Casper Hazebroek . Hij vindt het al heel zijn leven lang leuk om auto’s in beeld te brengen met een camera en heeft van deze uit de hand gelopen hobby zijn werk gemaakt - van autospotter naar autojournalist, kort door de bocht genomen. |
AutoRAI.nl
Een auto kopen van een bekend merk kopen was jarenlang vanzelfsprekend, maar is dat nog wel zo vandaag de dag? Chinese autofabrikanten winnen terrein met scherpe prijzen, moderne technologie en een uitgebreide uitrusting. Ondertussen grijpen Europese merken steeds vaker terug op hun rijke verleden. Dat roept een interessante vraag op: hoeveel is die historie vandaag de dag nog waard voor de consument?
De Ford Capri Collection is een opvallende verschijning in de kleur Tribute Blue, met sportieve 21-inch lichtmetalen wielen, zwarte striping en een aangepaste bumpers, side skirts en spoilers. Deze uitvoering is geïnspireerd op het raceverleden van Ford en moet de elektrische Capri wat extra karakter geven. Juist dat zet ons aan het denken.

Europese autofabrikanten hebben iets te verliezen
De Europese auto-industrie bevindt zich in een bijzondere, uitdagende fase. Fabrikanten investeren miljarden in elektrische aandrijflijnen, software, batterijen en nieuwe productietechnieken. Tegelijkertijd moeten ze hun bestaande modellen blijven ontwikkelen en concurrerend aanbieden. Dat is een flinke uitdaging gezien de concurrentie, met name uit China, de afgelopen jaren sterk is toegenomen.
Merken als BYD, MG, XPENG, Omoda, Jaecoo en Geely proberen op hun beurt ook een plek te veroveren op de Europese automarkt. Waar Chinese auto’s aanvankelijk vooral werden gezien als relatief goedkope alternatieven, worden ze inmiddels ook serieus genomen op het gebied van technologie, comfort en uitrusting.
Dat heeft gevolgen voor de gevestigde orde. Volkswagen is bijvoorbeeld bezig met een omvangrijke reorganisatie. De concurrentie uit China is niet de enige aanleiding voor die maatregelen. De hoge ontwikkelingskosten voor nieuwe modellen en de veranderende vraag naar elektrische auto’s, onder invloed van politieke keuzes, spelen ook een rol.
Kortom, de Europese auto-industrie heeft niet langer de positie die zij jarenlang heeft gehad. Voor consumenten ontstaat ondertussen een interessante situatie. Wie vroeger automatisch naar een Ford-, Volkswagen- of Renault-dealer ging, heeft tegenwoordig veel meer alternatieven – en die zijn soms behoorlijk aantrekkelijk geprijsd.
Hoeveel is die rijke historie eigenlijk waard?
Een van de grootste voordelen van gevestigde automerken is hun geschiedenis. Merknamen als Ford, Volkswagen, Renault, Peugeot en Opel zijn al generaties lang onderdeel van het Europese straatbeeld. Vrijwel iedereen heeft er wel een herinnering aan. Fabrikanten spelen daar graag op in. Ford doet dat met de Capri, maar ook Renault heeft er een handje vol van.

De Renault 5, Renault 4 en Twingo zijn allemaal bekende namen die in een moderne vorm terugkeren. Enerzijds bevat het ontwerp van deze auto’s bevat tal van verwijzingen naar het verleden, anderzijds zijn het ook auto’s van het heden, met moderne technologie. Zo laten Europese merken zien dat historie meer kan zijn dan alleen een bekende modelnaam. Het verleden wordt gebruikt om een nieuwe auto karakter te geven.
Maar, hoeveel waarde heeft die geschiedenis nog voor iemand die de oorspronkelijke Ford Capri of Renault 5 nooit heeft gekend? Een oudere automobilist kan warme herinneringen hebben aan een bepaald merk of model, terwijl een jongere generatie die emotionele verbinding helemaal niet ervaart: voor hen telt mogelijk vooral wat een auto vandaag de dag te bieden heeft.
Krijg je meer auto voor hetzelfde geld?
Chinese autofabrikanten beschikken grotendeels niet over historische verbinding. Dat hoeft echter helemaal geen probleem te zijn, omdat zij aan een eigen reputatie bouwen met technologie, prijzen waar je blij van wordt en meestal meer opties dan een Europees equivalent heeft. Een van de belangrijkste argumenten waarmee Chinese fabrikanten consumenten weten te overtuigen, is daarom de prijs-kwaliteitverhouding.
Neem bijvoorbeeld de Ford Kuga en de Geely Starray EM-i. Twee plug-in hybride SUV’s die een interessante vergelijking opleveren. De Ford Kuga is verkrijgbaar vanaf 38.990 euro. Voor datzelfde bedrag kun je ook kijken naar de Geely Starray EM-i Max+, de meest luxe uitvoering van deze Chinese SUV. En dan wordt het interessant: de Geely beschikt onder meer over elektrisch verstelbare stoelen met ventilatie en massage, een verwarmbare achterbank, een panoramisch schuifdak en een audiosysteem met zestien luidsprekers.
Ook technisch heeft de Geely enkele sterke troeven. De Max+ beschikt over een batterij van 29,8 kWh, goed voor een volledig elektrisch rijbereik van 136 kilometer (WLTP). Bovendien kan hij met maximaal 60 kW snelladen. Bij de Ford Kuga PHEV bedraagt het elektrische rijbereik 68 kilometer (WLTP), de helft dus, en is snelladen niet eens mogelijk.
Wie vooral naar de specificaties kijkt, krijgt bij Geely dus behoorlijk veel waar voor het geld. Daarmee is de vergelijking echter nog niet beslist, omdat de Kuga weer andere kwaliteiten heeft. Hij biedt een prettiger rijgedrag, een verfijnde aandrijflijn en weet al jaren de kar te trekken in het segment met een geremd trekgewicht van 2.100 kilogram. De Geely blijft vooralsnog steken op 750 kilogram. Voor iemand die regelmatig een flinke caravan trekt, is dat laatste argument waarschijnlijk belangrijker dan een massagestoel of een groter infotainmentscherm.
Toch laat deze vergelijking goed zien hoe de verhoudingen veranderen. Chinese autofabrikanten zetten gevestigde merken onder druk door voor vergelijkbare bedragen meer opties en soms ook betere hardware aan te bieden. Zo wordt een vertrouwde merknaam ineens een speler die wordt uitgedaagd door een nieuwkomer.
Hoe Europees is een Europese auto eigenlijk?
Er zit nog een interessante kant aan deze discussie. Want als we Europese en Chinese automerken tegenover elkaar zetten, waar trekken we dan precies de grens? Neem de nieuwe elektrische Renault Twingo. Deze is mede ontwikkeld met behulp van een ontwikkelteam in China. Het ontwerp kwam uit Frankrijk, een belangrijk deel van de technische ontwikkeling vond plaats in Shanghai en de productie vindt plaats in Slovenië.

Andersom hebben Chinese concerns inmiddels stevige banden met Europese merken. Zo is Volvo Cars onderdeel van het Chinese Geely-concern, en dat geldt natuurlijk ook voor Lotus en Polestar. De auto-industrie is dus al jarenlang een internationaal netwerk, waarin fabrikanten samenwerken, technologie delen en onderdelen bij elkaar inkopen. Niet alleen de grenzen binnen Europa zijn al vervaagd, ook die tussen Europa en China vervagen steeds verder.
China ontwikkelt in moordend tempo
Dat Chinese fabrikanten in hoog tempo nieuwe modellen introduceren, komt niet uit de lucht vallen. China beschikt over een enorme binnenlandse automarkt en heeft in de afgelopen jaren een sterke positie opgebouwd op het gebied van batterijtechnologie. Bedrijven als CATL en BYD behoren tot de belangrijkste batterijproducenten ter wereld.
Daarnaast hebben Chinese autofabrikanten toegang tot een goede toeleveringsketen. Van batterijen en elektromotoren tot elektronica en software: veel onderdelen worden binnen de eigen industrie ontwikkeld en geproduceerd. Dat helpt om ontwikkelingskosten te beperken en helpt nieuwe modellen relatief snel op de markt te brengen. Tel daarbij op dat de Chinese overheid al jarenlang fors heeft geïnvesteerd in de ontwikkeling van elektrisch rijden en we moeten concluderen dat Chinese fabrikanten over een sterke uitgangspositie beschikken.
Europese merken hebben op hun beurt ook al ruime ervaring, maar de concurrentie is inmiddels zo groot geworden dat de Europese Unie moest ingrijpen. Sinds oktober 2024 gelden aanvullende importheffingen voor volledig elektrische auto’s die vanuit China naar de Europese Unie worden geïmporteerd.
De hoogte van de aanvullende Europese importheffing verschilt per fabrikant. Voor volledig elektrische auto’s die in China worden geproduceerd, geldt voor BYD een extra heffing van 17 procent, voor Geely 18,8 procent en voor SAIC, het moederbedrijf van MG, 35,3 procent. Deze percentages komen boven op het reguliere Europese invoertarief van 10 procent. Daarmee kan de totale invoerheffing oplopen tot 45,3 procent.
De maatregelen moeten oneerlijke concurrentie tegengaan en de Europese industrie beschermen. Ironisch genoeg kunnen de hogere importkosten uiteindelijk leiden tot hogere consumentenprijzen en lossen deze importheffingen de onderliggende uitdagingen van de Europese auto-industrie niet automatisch op.
Hoeveel vertrouwen hebben we in Chinese automerken?
Naast prijs en technologie speelt ook vertrouwen een belangrijke rol bij de aanschaf van een nieuwe auto. Bij Chinese automerken komt bijvoorbeeld regelmatig het onderwerp privacy ter sprake. Moderne auto’s verzamelen steeds meer gegevens via camera’s, sensoren, navigatie en internetverbindingen. Waar worden die gegevens opgeslagen? Wie heeft er toegang toe? En in hoeverre speelt de geopolitieke verhouding tussen Europa en China daarbij een rol? Het zijn vragen die voor sommige consumenten kunnen meewegen bij hun aankoopbeslissing.
Het mes snijdt aan twee kanten, omdat ook Europese, Japanse, Koreaanse en Amerikaanse auto’s grote hoeveelheden gegevens verzamelen. Elke autofabrikanten die op de Europese markt actief is, moet voldoen aan de toepasselijke Europese privacywetgeving. De vraag is dus niet uitsluitend of een auto uit China komt, maar vooral hoe een fabrikant omgaat met gegevensverwerking en beveiliging.
Bij vertrouwen speelt meer dan alleen privacy. Europese automerken beschikken doorgaans over uitgebreide dealernetwerken en jarenlange ervaring met onderhoud, reparaties en garantieafhandeling. Consumenten weten vaak precies waar ze terechtkunnen wanneer er iets aan de hand is. Nieuwe automerken moeten die infrastructuur nog verder opbouwen. Hoewel daar inmiddels flink in wordt geïnvesteerd, verschilt de dekking per fabrikant.
Dat kan gevolgen hebben voor verzekeringswerk en schadeafhandeling. Hierbij blijft de restwaarde ook een aandachtspunt. Bij gevestigde merken zijn doorgaans veel gegevens en tweedehands aanbod beschikbaar over de waardeontwikkeling op de occasionmarkt. Bij relatief nieuwe Chinese merken is dat lastiger te voorspellen.
De ene automobilist kiest met zijn hart, de ander met Excel
De hoofdrolspeler is uiteindelijk de consument zelf. Niet iedereen koopt een auto op basis van dezelfde argumenten. Voor sommige automobilisten spelen design, rijbeleving, merkgeschiedenis en persoonlijke voorkeur een belangrijke rol. Misschien wil je gewoon lekker in een Ford, Volkswagen of Renault blijven rijden, of heb je een zwak voor een bepaald model. Dat is niet per definitie een rationele keuze, maar dat hoeft ook helemaal niet.
Maar voor andere automobilisten speelt dit emotionele aspect veel minder. Zij vergelijken vooral specificaties, uitrusting, aanschafprijzen en gebruikskosten. Wanneer een Chinese concurrent voor hetzelfde geld meer biedt, waarom zouden ze daar dan niet voor kiezen?
Vooral op de zakelijke markt kunnen de financiële argumenten zwaarder wegen. Wagenparkbeheerders en leasemaatschappijen kijken naar de totale gebruikskosten. Daarbij tellen onder meer de aanschafprijs, afschrijving, verzekering, onderhoud en energie- of brandstofkosten mee.
Een Chinese auto kan bij aanschaf voordeliger zijn, maar als de verwachte restwaarde lager uitvalt, kan dit initiële voordeel gedeeltelijk komen te verdwijnen. Andersom kan een scherpe aanschafprijs in combinatie met lage gebruikskosten juist een aantrekkelijk aanbod opleveren.
Zo ontstaat een interessante tegenstelling. De auto-industrie draait voor een belangrijk deel om emotie, maar een groot deel van de automarkt wordt uiteindelijk ook beslist met een spreadsheet.
Dus, kunnen Europese automerken nog op hun verleden bouwen?
Dat brengt ons terug bij de vraag waarmee deze discussie begon. Europese automerken beschikken over iets wat veel Chinese nieuwkomers missen: een rijke geschiedenis, herkenbare modellen en een reputatie die over meerdere generaties is opgebouwd.
Dat is waardevol. Een vertrouwde merknaam kan bij consumenten een gevoel oproepen dat moeilijk in cijfers uit te drukken is. Ondanks de populariteit van sommige ‘nieuwkomers’, is het geen garantie voor succes. Chinese autofabrikanten hebben in korte tijd grote stappen gezet. Ze bieden steeds vaker modellen die niet alleen aantrekkelijk(er) geprijsd zijn, maar ook op het gebied van technologie, comfort en kwaliteit serieus met gevestigde Europese concurrenten kunnen concurreren.
Dat betekent niet dat Chinese auto’s automatisch beter zijn. Europese fabrikanten hebben nog altijd sterke troeven. Een model als de Renault 5 laat zien dat historische merkwaarde en moderne technologie elkaar uitstekend kunnen versterken. Maar de concurrentie dwingt Europese merken wel om nog kritischer naar hun eigen aanbod te kijken. Een bekende modelnaam kan aandacht trekken, maar uiteindelijk moet de auto zelf overtuigen.