Review – Alpine A110 (2026)

Tijdloze schoonheid

De Alpine A110 is negen jaar in productie geweest. In de tussentijd zijn een paar nieuwe uitvoeringen geïntroduceerd, maar aan de basis is nooit iets veranderd. Een facelift was niet nodig, de auto was gewoon in één keer al goed. Tijdloos, ook. Het is dat we de auto al sinds 2017 kennen, maar als hij nu nieuw op de markt zou komen had aan het design niets veranderd hoeven worden. Oké, het infotainmentscherm oogt misschien wat gedateerd, maar is dat nou zo belangrijk?

Alpine A110 in meest pure vorm

Voor onze uitgebreide afscheidsrit gaan we terug naar de basis. De A110 zonder toevoegingen – het model dat in de eerdere jaren Pure werd genoemd. Ter herinnering: een 1,8-liter viercilinder met 185 kW (252 pk) en 320 Nm, op een leeggewicht van 1.102 kg. Goed voor een 0-100-sprint in slechts 4,5 seconden en een top van 250 km/u. Al is dat laatste bij de A110 niet eens belangrijk, want hij blinkt juist uit op bochtige achterafweggetjes.

De sportstoelen van dit ‘basismodel’ zijn uiteraard in lengterichting verstelbaar, maar hebben een gefixeerde rugleuning. Aanvankelijk vinden we dat we nét iets te veel rechtop zitten, maar de zithouding went snel. Na een druk op de startknop komt de viercilinder met een grom tot leven. Na vertrek wordt dat al snel aangevuld door een turbo die duidelijk hoorbaar zijn werk doet.

Eerste indrukken

Onderweg valt al snel de zeer directe besturing op. Op een rotonde hoef je niet eens over te pakken. De vering is stug, maar niet oncomfortabel. Nou ja, op echt slecht wegdek misschien. Op hogere snelheid is het wat rumoeriger dan je van een moderne auto gewend bent. Niet alleen door de motor vlak achter je, maar ook door banden- en windgeluid.

Na een drukke kantoordag hadden we op weg naar huis misschien iets meer comfort gewild, maar voor dat soort ritten koop je hem natuurlijk niet. De Alpine A110 is in de eerste plaats leuk speelgoed voor het weekend. Daar blinkt hij dan weer in uit.

Alles komt perfect samen

Op een mooie avond komt alles perfect samen. Het is zonnig weer en we staan voor een lege, overzichtelijke dijk. Zonder omwonenden en mét veel leuke, krappe bochtjes. Hier kunnen we wel even verantwoord losgaan. Het is al snel alsof de dijk en de Alpine voor elkaar gemaakt zijn. Met een haast eindeloze grip laat hij zich de bochten in werpen. Komt het einde van die grip toch voorzichtig in beeld, dan zoekt de Alpine de buitenbocht op. Laat je echter gas los, dan duikt hij weer mooi de bocht in.

Op rails

Overigens moet je het echt bont maken om die grip te verliezen. Over het algemeen rijdt de A110 als op rails, maar wanneer we het echt uitlokken door midden in een snelle bocht plotseling van het gas te gaan, laat het ESP nog wel een bescheiden drift toe. De kont is lang niet zo los als bij de A290 GTS die we vorig jaar reden, maar in de praktijk kan je die beweeglijkheid alsnog wel gebruiken om de Alpine een beetje voor een bocht te ‘zetten’.

Vroaaar…. psssj… pop pop pop!

Ondertussen word je bij dit alles getrakteerd op een fijne soundtrack. In het middengebied klinkt de 1,8-liter als een vrij doorsnee viercilinder, maar bij lage toerentallen zit er best een lekker roffeltje in. Hoog in de toeren wordt dat een leuke, sportieve schreeuw. Het gezuig en gesis van de turbo draagt verder bij aan een sportieve beleving. In Sport-modus word je bij gas los ook getrakteerd op uitlaatplofjes. Hoe harder je afremt/terugschakelt, hoe harder de plofjes. Van een sportief gepruttel tot duidelijke ploffen. Dat is overigens ingeprogrammeerd, maar daarmee niet minder leuk.

Ook leuk op lage snelheid

Het mooiste is echter dat het niet hard hoeft te gaan om het leuk te hebben. Ook bij legale snelheden is hij al leuk, met zijn fijne besturing, bochtgedrag en geluidsbeleving. Juist de genoemde stugge vering en het mindere geluidsisolatie zorgen voor een goede snelheidsbeleving. Als je braaf 100 km/u rijdt op de snelweg, heb je nog steeds het gevoel dat je nog wel met een redelijk tempo onderweg bent. In andere woorden: zelfs in het volle Nederland kan de A110 echt rijplezier bieden.

Drie rijmodi voor de Alpine A110

Over rijmodi gesproken: er is keuze uit Normal, Sport en Track. Normal is uiteraard de meest geciviliseerde modus. In Sport schakelt de automaat net wat later op, plus dat die plofjes voor wat meer beleving zorgen. In Track ben je verplicht om zelf te schakelen met de flippers en staan alle elektronische hulpmiddelen uit.

In de praktijk gebruiken we Normal alleen op de snelweg en vergelijkbare stukken waarbij je een constante snelheid rijdt. Onder andere omstandigheden is de Alpine A110 in Sport net wat levendiger, zonder de toerentallen bij ‘gewoon’ rijden onnodig hoog te houden. Nog belangrijker: juist bij sportief rijden schakelt de automaat al precies wanneer je wilt. Op eigen input via de flippers reageert hij mooi snel, maar tenzij je het gewoon leuk vindt om zelf te flipperen is zelf schakelen niet nodig.

De liefhebber kan via het Alpine Telematrics-menu op het centrale display de nodige sportieve statistieken tevoorschijn toveren. Dat zijn wel uitsluitend live weergaven, terwijl je juist bij sportief rijden niet op het scherm moet kijken…

Très sympathique

De Alpine A110 oogst ook veel sympathie, merken we. Het is alweer een tijd geleden dat we een testauto hadden die zo veel opgestoken duimpjes en spontane complimentjes van omstanders opleverde. We maakten zelfs een aantal keer mee dat voorgangers voor ons aan de kant gingen, zodat wij op ons hogere tempo door konden. Zou dat ook gebeuren als je komt ‘aanstormen’ in een Ferrari of Porsche?

Nadelen? Slechts een paar

Vooruit, geen enkele auto is perfect. Ook de Alpine niet. Zo is de bagageruimte beperkt. De ruimte achterin is nog vrij diep, maar de opening is klein en de ruimte loopt niet ver door, want daar zit ook de motor. Onder de voorklep is ook een bagageruimte te vinden, maar vanwege de voorwielophanging is die niet bijzonder diep. Voor een weekendje weg met z’n tweeën moet je dus al efficiënt inpakken.

In dagelijks verkeer valt op dat het lastig is om op lage snelheid vloeiend te rijden, zeker als de aandrijflijn nog koud is. De transmissie is duidelijk gemaakt voor snelheid, niet voor rustig voortrollen in de file of op een woonerf. Tot slot zijn de parkeersensoren zo snel in paniek dat je er eigenlijk weinig aan hebt. Niet het belangrijkste bij zo’n auto, maar toch hinderlijk.

Verrassend zuinig

Ook niet het belangrijkste bij een sportauto, maar toch even vermelden is het brandstofverbruik. Dat verraste in positieve zin. De WLTP-waarde van 6,7 l/100 km (1 op 14,9) kan je natuurlijk vergeten, maar na een kleine week noteren we wel een gemiddelde van 7,7 l/100 km (1 op 12,9). Gezien de vele ‘sportieve kilometers’ nog steeds een heel nette prestatie.

De lat ligt hoog

Dat de moderne Alpine A110 niet eeuwig in productie kon blijven, is te begrijpen. Wat dat betreft is het alleen maar heel goed nieuws dat er een nieuwe komt, die ook weer een sportwagen is in de geest van het origineel. Deze eerste moderne reïncarnatie legt de lat echter hoog. Erg hoog. Het is maar de vraag of het aanstaande nieuwe model daar met zijn elektrificatie (lees: in principe een hoger gewicht en minder geluidsbeleving) aan kan tippen.

Gelukkig heeft Alpine met de A290 al laten zien dat ze prima in staat zijn om een erg leuk rijdende en zelfs analoog aanvoelende EV te maken. Dat geeft goede hoop voor de nieuwe A110. Tot die tijd blijven we nog lekker nagenieten met het uitgaande model. Hopelijk gaan de occasionprijzen toch nog wat meer zakken…