Gespot: een Ford Taunus uit 1971
Bijna altijd bij dezelfde eigenaar geweest
 |
Door Niels Janson . Autoliefhebber in hart en nieren. Heeft een brede interesse en houdt van bijna alle soorten auto's, ook in miniatuur. Heeft in het bijzonder een zwak voor oude Amerikanen en rijdt zelf met plezier in een Buick Regal uit 1994. |
De Ford Taunus was ooit een populair model, maar inmiddels kom je er niet vaak meer een tegen. Dit mooie exemplaar, dat bovendien origineel Nederlands is, krijgt dus zeker een plekje in de rubriek Gespot.
Het gespotte exemplaar
Op een rustplaats langs de A4 zagen wij deze mooie Ford Taunus 1600L uit 1971. Dit exemplaar ziet er niet alleen nog erg mooi uit, hij is ook nog origineel Nederlands. Daarnaast blijkt hij zelfs al sinds 1974 bij de huidige eigenaar te zijn!
De Ford Taunus
Op het eerste gezicht bestond de Ford Taunus-lijn uit een wirwar aan modellen. In zijn totaliteit was er van 1939 tot en met 1982 (of zelfs 1994 als we internationale markten meerekenen) een Ford Taunus, maar in die tijd waren er diverse modellen, die vaak parallel naast elkaar werden geleverd.
Aan de ene kant stond de ‘kleine Taunus’, bestaande uit de 12M en 15M-modellen (P1, P4 en P6), die in de lagere middenklasse vielen. Daarnaast was er de ‘grote Taunus’, de 17M, later aangevuld met de 20M en 26M (P2, P3, P5 en P7), die een maatje groter en luxer waren. De M-aanduidingen verwezen naar de marktpositie en doorgaans ook naar de motorinhoud. De P-nummers waren de interne projectnummers, maar geven daarmee ook de modelgeneraties aan. Deze generaties liepen niet synchroon, wat het aanbod niet overzichtelijker maakt.
In 1970 maakte Ford een einde aan die gesplitste structuur. De ‘kleine Taunus’ verdween en de naam werd voortaan gebruikt voor één middenklassemodel: de Taunus TC. Die letters stonden voor Taunus-Cortina, want voortaan was de Britse Cortina-lijn technisch nauw verwant. De gezamenlijke Taunus-lijn werd weer onderverdeeld in de TC1, TC2 en TC3, tot de komst van de Ford Sierra in 1982.
De Ford Taunus TC1
Het door ons gespotte exemplaar is dus een Ford Taunus TC1, het eerste TC-model. Die was leverbaar als twee- en vierdeurs sedan, vijfdeurs stationwagen en tweedeurs coupé. Die laatste had een andere daklijn ten opzichte van de tweedeurs sedan. De coupé was bedoeld als een ‘rationeler’ alternatief voor de sportieve Capri. De Taunus TC werd ontwikkeld door zowel de Amerikaanse als Europese Ford-teams.
Op technisch vlak keerde het model toch weer terug naar achterwielaandrijving, omdat dat goedkoper zou zijn. Directe concurrenten, zoals de Opel Ascona, hadden bovendien ook achterwielaandrijving. Het motorenaanbod bestond uit nieuwe 1,3- en 1,6-liter viercilinders en een 2,0- en 2,3-liter V6. In alle gevallen een benzinemotor. Standaard was een handgeschakelde vierbak, maar een drietrapsautomaat was voor de meeste motoren als optie beschikbaar.
De starre achteras met bladveren van de voorganger werd vervangen door een modernere opzet met schroefveren. De voorwielen hadden een conventionele draagarmophanging zónder schokdempers. Dat zorgde enerzijds voor comfort, maar zeker bij de zwaardere zescilindermodellen gingen de rijeigenschappen er niet op vooruit.
De Ford Taunus 1600L
De gespotte Taunus is een 1600L. Uiteraard betekent dat dat de 1,6-liter viercilinder voorin ligt. Afhankelijk van de uitvoering leverde die 48 tot 53 kW (65 tot 72 pk). Welke versie in het gespotte exemplaar ligt, is bij de RDW niet geregistreerd. De L-uitvoering was een soort optiepakket, feitelijk het eerste uitrustingsniveau boven de standaarduitvoering. De extra’s waren vooral op comfort gericht. Andere uitvoeringen gingen nog wat verder in luxe of juist sportiviteit. Het gespotte exemplaar is aanvullend nog voorzien van accessoires zoals dorpelverbreders, een spoiler en een sierstuk tussen de achterlichten, zodat hij toch nog een wat sportievere uitstraling heeft.
Facelift en opvolging
In 1973 onderging de Ford Taunus TC een facelift, direct herkenbaar aan de voortaan altijd vierkante koplampen. Het belangrijkste technische nieuws was de toevoeging van (extra) stabilisatorstangen aan de wielophanging, als (laat) antwoord op de kritiek op de rijeigenschappen. Kritiek die een verkoopsucces overigens niet in de weg stond. De eerste jaren versloeg de Taunus TC zelfs rivaal Ascona in de verkoopaantallen. Eind 1975 stond de grotendeels vernieuwde Taunus TC2 klaar om het stokje over te nemen.